· 

Dag 30

Dag 30

 

Sarria – Portomarín

 

Vanuit Sarria loop ik onmiddellijk door het prachtige Galicische landschap over een corredoira, een middeleeuwse landweg breed genoeg om met paard en kar over te kunnen reizen (foto 1).

 

Dan begint het plotseling gigantisch te regenen. Het water valt met bakken tegelijk naar beneden. Het gebeurt op het moment dat ik vanaf de corredoira net langs een asfaltweg loop. Ik besef dat ik de laptop en fotocamera die ik in mijn rugzak heb niet droog houdt. Ik bel Ada die gelukkig in de buurt is. Ze is er binnen een kwartier. Ik ben onmiddellijk achter in de auto gaan zitten om mijn kostbare spullen uit de rugzak te halen. Maar het was al te laat. Toen ik de laptop openmaakte zat er al water in. Hetzelfde gold voor de fotocamera. Beiden geheel afgedroogd. Maar toen ik de camera inschakelde reageerde hij nergens meer op. Einde oefening voor de camera. Een ramp, want het was een voor mij kostbaar bezit. De laptop deed het gelukkig nog wel.

Daarna weer mijn wandeltocht van de dag opgepakt.

 

Al spoedig haalde ik Philip en vrienden in.  Ze liepen ingepakt in poncho's. De camino veranderde weer in een enorme modderpoel. De stemming was gedaald tot nul.

Dus toen maar een grapje gemaakt. Ik zei tegen Philip ik dacht dat hij uit Zwitserland kwam, maar meer leek  op Quasimodo uit Parijs, met die enorme bochel op zijn rug. Toen vlogen de bijnamen ons om de oren. Philip bleek al Grumpy Philip te heten, Elisabeth uit Australië de Tasmanian Devil. En toen kwam mijn bijnaam weer ter sprake, Rockman. Al een paar weken terug toen ik nog samen met Christine liep  hadden wij met zijn tweeën onbewust een reputatie verworven. Wij houden allebei van stevig doorlopen.

Net na Christine's vertrek werd ik aangesproken met de mededeling: “ You both saved our lives”. Meerdere mensen hadden toen in onze slipstream gelopen omdat wij in hun ogen de weg zo goed kenden. Hij zei dat ze alleen uitgeput in Burgos waren aangekomen omdat wij zo hard liepen. Vanaf dat moment werden wij rocketman en rocketwoman genoemd.

Tot mijn grote verbazing kende Philip en vrienden dit verhaal ook (foto 2 t.m.4).

 

Gelukkig klaarde het vroeg in de middag weer op. En was het verder weer aangenaam lopen. In Portomarín werd ik verrast door een bijzonder romaans kerkje, de San Nicolas. Het was een kerk met aan de top van de gevel de kantelen van een kasteel. Apart, nooit eerder gezien. Het had maar liefst 3 portalen met sculpturen(foto 5 t.m.8).

Dit kerkje stond vroeger elders, een kilometer verderop. Daar ligt nu een stuwmeer. De kerk werd steen voor steen verplaatst net als een aantal andere historische gebouwen in Portomarín.

 

 

De Capilla de las Nieves   in Portomarín is ook uniek met een merkwaardige toegang namelijk een heel hoge brug ( foto 9).