· 

Dag 16

 

Het is voor Christine de laatste etappe. Ze kan deze maar ten dele lopen omdat Christine en Nico vandaag nog naar Santiago de Compostela gaan. We moeten dan ook helaas in Rabé de las Catzadas afscheid van elkaar nemen. Christine heeft een versleten jasje achtergelaten dat zij tijdens het wandelen had gedragen. Een ritueel waarvan we vaker getuigen waren geweest. We zagen onderweg regelmatig een paar versleten schoenen staan (foto 1 en 2).

Ik mis daarmee op slag 2 fantastische reisgenoten en 1 wandelmaatje. Ik heb met beiden al wandelend een prachtige week doorgemaakt. Veel goede gesprekken en ook veel plezier gehad. Nico bracht ons weg en pikte ons weer op. Wist goede restaurantjes te vinden. Kortom fantastisch geweest.

 

Het toeval wilde dat toen we afscheid namen bij een kop koffie op een terras Margo arriveerde die we al eerder hadden ontmoet. Met haar ben ik verder gelopen. Tijdens het lopen hebben we heel open gesproken over zaken die ons leven de afgelopen jaren ingrijpend hebben veranderd. Dat wat je leest over de camino gebeurde mij ook. Je praat met iemand die je niet kent heel gemakkelijk over privézaken wat ik in ieder geval normaal gesproken nooit doe.

Het riep bij mij een aantal metaforen op. De camino lopen is een lange reis net als het leven. Op de camino loopt iedereen met een rugzak, ook in het dagelijks leven heeft iedereen een zijn eigen rugzakje.

Laat in de middag arriveerde Henk Koenders en zijn we uitgebreid de kathedraal in Burgos gaan bekijken (foto 4 t.m. 7).