· 

Dag 1

Vandaag ben ik gestart op de top van de Pyreneeën, een dag eerder dan gepland.
Dit vanwege de weersvoorspellingen voor de komende dagen, het weer op 2 en 3 juni kan wel eens heel slecht worden.  Er is namelijk enorm veel regen en onweer voorspeld.
Het traject  is zwaar vanwege de forse daling en de gesteldheid van het terrein. Dus dan maar een dag eerder starten.
John Schel heeft mij vanochtend naar de top gereden en op het moment dat ik startte begon het te regenen(foto 1).
Binnen de kortste keren werd het uitgesleten looppad een soort van beekje die het lopen bemoeilijkte, stenen werden spekglad omdat er mos overgroeid. Ben dan ook een aantal keren flink uitgegleden. Dus ik had zoiets van oei dit kan wel eens heel zwaar worden( foto 2).
Maar al snel leerde ik om te gaan met het moeilijke terrein. En toen naar ongeveer 2 uur het weer opklaarde, liep ik plots in een paradijselijke omgeving. De majestueuze Pyreneeën om me heen, geen menselijke geluiden, geen auto's. Alleen het geluid van vogels. En om me heen een weidelandschap met veel bloemen, onder ander heel mooie orchideeën ( foto 3,4 en 5). 
Na ongeveer 1,5 uur ontmoette ik John in Canfranc Estación. Het is een opmerkelijk spoorwegstation zo hoog in de Pyreneeën. Het maakte deel uit van een spoorweg die uiteindelijk Madrid en Parijs met elkaar moest verbinden. Het Franse spoor was normaal spoor, het Spaanse breedspoor. Dus moesten passagiers, bagage en handelsgoederen van de ene trein in de andere worden overgeladen. Het perron werd maar liefst 1200 meter lang, om plaats te bieden voor beide treinen.  Het overladen kostte uren aan tijd. Dus moesten de passagiers opgevangen worden in wachtruimten, cafés en restaurants. Waardoor het hoofdgebouw maar liefst 250 lang werd.
Er van uitgaande dat vele duizenden reizigers gebruik zouden maken van deze spoorlijn.
Het zou er nooit van komen. Eerst gooiden de Economisch Depressie van 1929 en de Tweede Wereldoorlog roet in het eten. En vervolgens ontspoorde één van de weinige goederentreinen die er reed aan de Franse zijde van Pyreneeën en verwoeste een spoorbrug waardoor de spoorlijn onbruikbaar werd.
Het station staat er vervallen bij en wordt door dagjestoeristen bezocht (foto 6 en 7)
Vervolgens heb ik mijn tocht voortgezet. Die werd steeds imposanter. Voortdurend liep het wandelpad langs een woeste Rio Aragon die zich donderend door diepe soms loodrechte kloven stortte. Een bijzondere belevenis was om  deze wilde rivier te passeren over een middeleeuwse brug.
Het pad bleef  lastig, vooral omdat het vaak bestond uit steenslag. Maar de omgeving maakte dit meer dan goed.
 Op ruim tweederde van de route heb ik met John  van een uitstekend menu del dia genoten en vervolgens lang de Rio Aragon naar Jaca gelopen.   
Download
Wout blog 1.docx
Microsoft Word document 12.4 KB